โดย หอมรำเพย

เมื่อวันเสาร์ที่ 10 มีนาคม 2555 สำนักพิมพ์เม่นวรรณกรรม ได้จัดเปิดตัวนวนิยายเล่มใหม่ของนิวัต พุทธประสาท ในชื่อเล่มว่า “ความโดดเดี่ยวทั้งมวลที่ไม่มีใครสังเกตเห็น” ณ ArtGorillas ArtGallery บนชั้นสองของโรงภาพยนตร์ลิโด (ซึงอีกไม่นานคงถูกทุบทำลายเพื่อสร้างศูนย์การค้าแห่งใหม่)

ในงานเปิดตัวหนังสือเริ่มขึ้นเมื่อคมสัน นันทจิต พิธีกรดำเนินรายการได้เชิญชวนให้นักอ่าน และผู้สนใจร่วมเข้ารับฟังเสวนาเข้าสู่รายการ โดยหัวข้อสนทนาคือ “จากนิยายสู่อีบุ๊ค อนาคตของหนังสืออยู่ที่ไหน” รายการสนทนาครั้งนี้มีสองนักเขียนหนุ่ม กตัญญู สว่างศรี และจักรพันธุ์ ขวัญมงคล มาทำหน้าที่พิธีกร โดยมีแขกรับเชิญคือ สิริกัญญา ชุ่มเย็น บรรณาธิการ และคุณรวิวร มหะสิทธิ์ ผู้ก่อตั้งบริษัท ASK Media มาเป็นแขกรับเชิญในการร่วมเสวนา

บรรยากาศของงานเต็มไปด้วยความเป็นกันเอง สถานที่เล็กๆอย่างอาร์ตกอริลลาส์เต็มไปด้วยความอบอุ่นจากพี่น้องผองเพื่อนในแวดวงวรรณกรรมอันได้แก่พี่สุชาติ สวัสดิศรี บรรณาธิการช่อการะเกด ศิลปินแห่งชาติ, เวียง-วชิระ บัวสนธิ์ บรรณาธิการสำนักพิมพ์สามัญชน, คุณอิวากิ นักเขียน นักแปลจากญี่ปุ่น, ฟ้า พูลวรลักษณ์ นักเขียน ผู้กำกับหนังอิสระ, อธิคม คุณาวุฒิ บรรณาธิการหนังสือ Way ,เฟย์ แห่งเฟลิซิตี้ดอตคอม คอลัมนิสต์วรรณกรรมชื่อดัง นอกจากนั้นยังมีนักเขียนอาทิเช่น กว่าชื่น บางคมบาง, สันติสุข กาญจนประการ, โอสธี, วิชิต หอยิ่งสวัสดิ์, เรืองกิตติ์, ณขวัญ ศรีิอรุโรทัย, ทินกร หุตางกูร, เอื้อ อัญชลี, องอาจ ชัยชาญชีพ, สุภาพ พิมพ์ชน, สิรินันท์ ห่อหุ้ม, สิริธาดา, นฆ ปักษนาวิน,บุ๊ค อินเทพ, อภิสิทธิ์ ธีระจารุวรรณ, คีรีบูน วงษ์ชื่น, โตมร ศุขปรีชา, วุฒิชัย, สมยศ, จิรภรณ์ วิวา และอีกมากมายที่เอ่ยไม่หมด

ในช่วงแรกของการเสวนาเริ่มต้นด้วยเรื่องการเขียนนิยาย นิวัต เล่าว่าเขาใช้เวลาสามปีกว่าในการเขียนนิยายเรื่องนี้ ในช่วงสามปีเขาพบว่ามีเหตุการณ์มากมายเกิดขึ้นจนแทบไม่น่าเชื่อว่าจะสามารถผ่านพ้นไปได้ ในระหว่างสามปีเขาเขียนภาคหนึ่งทิ้งเอาไว้อยู่นาน เขียนแล้วแก้ แก้แล้วฉีกทิ้งลงขยะ เพราะเขียนไม่ได้อย่างที่ตั้งใจ จนกระทั่งเริ่มเขียนต่อจนจบภาคแรกและเริ่มภาคที่สอง ส่วนภาคสามเข้าใช้เวลาเขีนน้อยที่สุด โดยแบ่งทั้งสามภาควางโครงเรื่องเอาไว้ว่า ภาคแรกเป็นการปูพื้นนิยาย ภาคที่สองดำเนินเรื่องไปสู่จุดขัดแย้ง และภาคสามเดินไปสู่ความคลี่คลาย แต่กระนั้นนวนิยายของเขาก็มิใช่ว่าจะพบกับคำตอบในทันทีเพราะผู้อ่านอาจจะพบอีกเหลี่ยมมุมหนึ่งของปัญหาใหม่

นอกจากนั้นนิวัตยังคงในรายละเอียดเกี่ยวกับตัวละครในเรื่องซึ่งบางครั้งตัวละครต่างก็มีชีวิตของพวกเขา ไม่เป็นไปตามที่นักเขียนต้องการ แต่นั่นก็สร้างความสดใหม่ให้กับเรื่อง รวมถึงยังแนะนำว่าการเขียนนิยายต้องอาศัยระเบียบวินัยในการทำงานค่อนข้างสูง เพราะการเขียนนิยายนักเขียนจะต้องอยู่กับตัวละครเป็นระยะเวลานาน ไม่เหมือนเรื่องสั้นที่ใช้เวลาเขียนไม่นานนัก

เมื่อถามถึงภาพปกหนังสือ นิวัตเล่าว่าเขาต้องการคนวาดภาพหน้าปกที่มีเอกลักษณ์ บังเอิญเขาพลัดหลงเข้าไปในแกลลอรีแห่งหนึ่งที่มาเก๊า ในวันนั้นฝนตกพรำๆ ห้องแสดงภาพเล็กๆ มีภาพเขียนของศิลปินสาวชาวเกาหลีแสดงอยู่ เขาดูภาพแล้วประทับใจในฝีมือ คิดว่าภาพของศิลปินคนนี้น่าจะเหมาะกับงานที่เขาทำอยู่ เขาจึงซื้อแผ่นซีดีเพลงของศิลปินไปหนึ่งแผ่น แผ่นซีดีแม้จะเพลงเป็นภาษาเกาหลี เขาไม่รู้ความหมาย ทว่าเสียงที่แสดงออกมาจากดนตรีสื่อถึงงานที่มีความสดเป็นอย่างมาก ศิลปินสาวคนนี้คือ บอมโรยา (Bomroya) สิ่งที่นิวัตอยากจะรู้ก็คือถ้านักวาดภาพประกอบไม่เคยรู้อะไรเลยเกี่ยวกับวรรณกรรมไทย ผลงานที่ออกมาจะเป็นอย่างไร นั่นคือสิ่งที่เราเห็นในภาพปกของนวนิยายเล่มนี้

งานเขียนสิ่งที่ขาดไม่ได้ก็คือบรรณาธิการ โดยเฉพาะนวนิยายที่มีขนาดใหญ่ การขาดบรรณาธิกรจึงถือเป็นเรื่องที่นักเขียนอาจจะฆ่าตัวตายเอาง่ายๆ นิวัตได้เลือก สิริกัญญา ชุ่มเย็น ซึ่งเป็นบรรณาธิการหน้าใหม่ถอดด้ามมาทำงานด้วย นิวัตให้ความเห็นว่า “อยากได้คนที่ไว้ใจ” เหตุผลนี้น่าสนใจเขาอธิบายว่านักเขียนกับ บรรณาธิการจะต้องเข้าใจกัน ขณะเดียวกันก็ต้องมองเห็นตัวงานของนักเขียน แม้สิริกัญญา จะเป็น บก.ใหม่ ข้อดีคือเธอทำงานอย่างทุ่มเท ระมัดระวัง และเข้มข้น นั่นคือสิ่งที่นักเขียนต้องการ เธอกล่าวว่าผลงานของนิวัตจะต้องอ่านหลายเที่ยว เพื่อเข้าถึงแกนเรื่องที่นักเขียนต้องการ การฝ่าด่านสัญลักษณ์ในงานเขียนเป็นสิ่งที่ท้าทายเสมอ แม้ว่าจะเป็นนิยายโรแมนติกทว่ามันลึกกว่านิยายโรแมนติกทั่วไป

พิธีกรทั้งสองถามถึงจำนวนการพิมพ์ของนวนิยายเล่มนี้ นิวัตตอบด้วยความมุ่งมั่นว่าเขาพิมพ์ครั้งแรกเพียง 500 เล่ม เขาให้เหตุผลว่าเขาเบื่อสายส่งและร้านหนังสือ เพราะไม่สามารถให้ความหวังกับสำนักพิมพ์เล็กๆได้เลยว่าจะขายหนังสือได้มากกว่าเงินที่จ่ายล่วงหน้า และเมื่อครบกำหนดสองปี หนังสือถูกส่งคืนมากองเท่าภูเขา ทั้งที่เขาสามารถขายหนังสือกับบู๊ธ Alternative Writers ได้มากกว่าร้านค้า นั่นทำให้เขาตัดสินใจพิมพ์จำนวนน้อย แต่กระนั้นเขายังเลือกช่องทางใหม่ๆ ที่รู้ว่าอาจจะยังไม่ประสบผลในวันนี้ก็คือการขายในรูปแบบ E-Book

นี่คือเหตุผลสำคัญที่เขาเชิญคุณรวิวร มาให้ความรู้เกี่ยวกับอีบุ๊ค คุณรวิวรซึ่งคว่ำหวอดในวงการไอทีมานานและเป็นผู้เขียนโค้ด App มีความเห็นน่าสนใจคือ เขาชี้แจงส่วนแบ่งรายได้ระหว่างนักเขียน-สำนักพิมพ์ ผู้ผลิตแอป และผู้ให้บริการคือแอปเปิลสโตร์อย่างละเอียด ผู้ที่สนใจสามารถเข้าไปอ่านได้ที่เวบไซต์ MEB นอกจากนั้นเขายังตั้งข้อสังเกตเรื่องการละเมิดลิขสิทธิ์ ซึ่งนักเขียน-สนพ.ต่างเป็นกังวลกันมากว่าจะโดนดาวน์โหลดแบบหนังและเพลงหรือไม่ คุณระวิวรกล่าวว่า สิ่งเหล่านี้ทางแอปของเขาได้ป้องกันเท่าที่จะสามารถป้องกันได้ แต่กระนั้นเทคโนโลยีสมัยใหม่ก็ไม่มีอะไรร้อยเปอร์เซ็นต์

ต่อคำถามที่ว่าแล้วหนังสือจะเปลี่ยนแปลงไปอย่างไรในอนาคต นิวัตให้ความเห็นว่าเมื่อมีอีบุ๊ค วงการหนังสือโดยเฉพาะหนังสือเล่มยังจะต้องปรับตัว สายส่งและร้านจะต้องเปลี่ยนแปลงวิธีคิดเสียใหม่ พวกเขาจำเป็นที่จะต้องจัดสรรค์ที่วางหนังสือ ระบบสต๊อค รวมถึงบริการ เพื่อทำให้ผู้อ่านเข้าถึงหนังสือทุกเล่ม เพราะข้อจำกัดนี้นี่เองที่จะเป็นตัวชี้บ่งว่าหนังสือเล่มจะรอดหรือจะตาย ส่วนนักเขียนและสนพ. ต่างมีทางออกของตนในทางอื่น

รายการสนทนาปิดท้ายด้วยเรื่องภาพถ่าย ซึ่งนิวัตบอกว่าเขาถ่ายภาพมานานแต่ภาพที่แสดงในครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่แสดงด้วยภาพที่ถ่ายจากกล้องดิจิตอล จากนั้นเขาก็อ่านบางตอนของนิยายให้ผู้มาร่วมงานฟัง

คมสัน นันทจิตได้เชิญ คุณสุชาติ สวัสดิ์ศรี บรรณาธิการช่อการะเกด ศิลปินแห่งชาติขึ้นมามอบของที่ระลึกให้กับผู้ร่วมเสวนา จากนั้นคุณสุชาติ ได้กล่าวถึงนิวัต ซึ่งเป็นศิษย์เก่าช่อการะเกด และเคยได้ประดับช่อการะเกดสำหรับเรืองสั้นเรื่อง “ความเหลวใหล” สุชาติกล่าวว่า งานของนิวัตเป็นงานของคนรุ่นใหม่ มีลักษณะเฉพาะตัว มีการพัฒนาในรูปแบบและเนื้อหา สุชาติ สวัสดิ์ศรียังมองด้วยว่าเขาให้ความสำคัญกับงานที่ริเริ่มสร้างสรรค์ กลวิธี มากกว่าภาษา และน่าจะเป็นครั้งแรกที่สุชาติเปิดใจว่าถ้าให้แลกกับการเขียนนิยายจบสักเรื่องกับกับการได้รับรางวัล เขาปรารถนาที่จะเขียนนิยายสักเรื่องให้จบมากกว่า

งานเปิดตัวนวนิยาย “ความโดดเดี่ยวทั้งมวลที่ไม่มีใครสังเกตเห็น” ในวันนั้นจบลงด้วยความชื่นมื่น ทางสำนักพิมพ์กระซิบมาว่าถ้าขาดตกบกพร่องอย่างไรขออภัยมาในโอกาสนี้ และหวังว่าผู้อ่านจะได้รับความสุขจากนวนิยายเล่มนี้ของนิวัต พุทธประสาท

ภาพถ่ายโดยองอาจ ชัยชาญชีพ